درباره ما

به فضل خداوند متعال ما در کشور زندگی می‌کنیم که از منابع طبیعی و اقتصادی کافی برخوردار می‌باشد.  این منبع‌ها تا اندازه‌ای‌ است که افزون بر تکافوی نیازمندی‌های کشور می توانیم در کشورهای دیگر هم صادرات داشته باشیم.
یک شاعر چه خوب مي گویند:
آب در کوزه و من تشنه لبان میگردم
یار در خانه و  من گرد جهان میگردم
اما...!
تا امروز ما به یک زندگی عجیب و غریب رو به رو هستیم، به کمک‌های کشور‌های دیگر محتاج و نیازمند می‌باشیم. ما تاریخ خود را فراموش کرده ایم: در گذشته افغانستان بالای کشورهای همسایه سلطه  و سیطره داشته است؛ اما امروز دست‌خوش بازی‌های سیاسی کشورهای همسایه است.
امروز دیده میشود که همسایه‌های مان چه ظلم‌ها و تجاوزهای بی شرمانه بالای افغان‌ها و خاک افغانستان نکرده است و نمی کنند. حالاً این‌ها طیاره‌های بی پيلوت و میزایل دور دست می سازند. این‌ها تمام اجناس ساختمانی و خوراکی در کشور خودشان به قیمت ناچیز تولید می‌کنند و بعد به افغانستان صادر می‌کنند؛ اما جای تعجب است که زمامداران و روسای افغانستان هنوز هم در خواب و خیال خویش غرق هستند. چور و چپاول، پرنمودن جیب ها، زور ازمایی ها، خریدن بلند ترین مودل موترها، قانون شکنی ها، زندگی کردن در قصر های دلکشا و دیگر خواهشات نفسانی خود مصروف هستند، فحشاء به اوج خود رسیده است  و در تلاش بالا بردن سطح زندگی خود هستند، از منافع ملی خبری نیست. 
در دوازده سال گذشته دیدیم که در کشور عزیز ما هیچ نوع مسلک و شایستگی مدنظر نبود و نه هم کار به اهل کار سپرده شد. بلکه دیده میشود که در بلند ترین و کوچکترین پوست های این وطن، اشخاص غیرمسلکی و بی تجربه تقرر یافته و میخواهند که مفادات شخصی، حزبی، سمتی، لسانی و دیگر مفادات  شخصی خویش را پیش ببرند وهم بعضی ادارات از الف تا یا در فساد غرق هستند. چنانچه افغانستان در جهان به حیث یک کشور فاسد در قطار اول معرفی شده است.
قسمیکه در دوازده سال گذشته به خاطر بازسازی افغانستان بیشتر از ملیون ها دالر کمک و یا هم قرضه های بلاعوض سرازیر شده است، متاسفانه این کمک ها و قرض ها هشتاد در صد به صورت درست آن استفاده نه شده است، بلکه توسط بعضی از زمامداران وقت و یا هم  از طرف زورمداران غصب شده و بعداً با آن در کشور بیگانه سرمایه گذاری و یا هم قصرهای بلند را آباد نموده اند، این ها تا توانستند به وطن خود خیانت کردند. از چنین کسانی چه تقاضا و آرزوی داشته باشیم؟ لعنت به آن عده کسانی که به میهن عزیز خود خیانت میکنند.
خودشان در کابل بودوباش میکنند همرای یک بکس، معاش بی حساب از بیت المال میگیرند و به عیال و اقارب خویش که در خارج زندگی میکنند ارسال میکنند. این ها بخاطر بازسازی، صلح و امنیت نه آمدند بلکه تا توانستند کشور عزیز افغانستان را کوبیدند، غربت تا حد بالا رسیده که هزارها هموطنان ما در بیکاری و دربدری، در دیار هجرت به سرمی برند، اعتیاد به مواد مخدر به اوج خود رسیده است و ترک وطن سرعت گرفته است. ادارات دولتی، موسسات خارجی و کشورهای خارجی هیچ کدام پروژه های دراز مدت اقتصادی بناء نه کردند، تا هموطنان ما در آن مصروف به کار شوند.
امروز مکاتب، شفاخانه ها، سرک ها،کارخانه های صنعتی، منابع اقتصادی، ادارات امنیتی و دیگر مراجع  کشور ما در یک حالت ناگوار و دشوار قرار دارند.
در شهر کابل ادارات، موسسات و ساختمانهای بیشتر ساخته شده که طبق یک پلان اساسی صورت نگرفته است. نفوس کابل روز به روز افزایش و همچنان آبادی های خود سرانه از هر وقت دیگر بیشتر شده است. برای حل مشکلات، رسیدگی به ادارات دولتی و غیر دولتی کار آسان نمی باشد چون در هر گوشه و کنار کراچي ها، توقف موتر ها، منازل، دوکان ها و مارکیت ها ساخته شده است که باعث تلف وقت همشهریان ما میشود.
بعد از سعی و تلاش زیاد توانستم که کتاب رهنمای بسازم تا هموطنان بتوانند مشکلات خویش را از طریق آدرس ها، ایمیل ها، شماره‌های تماس و صفحات انترنتی کاهش دهند و یا هم راه حل به آن پیدا کنند. ‎پس خواستم که کتاب رهنما چنان خصوصیات را دارا باشد که هموطنان ما در مورد هر اداره معلومات داشته باشد. معلوماتیکه در این کتاب گنجانیده شده عبارت است از آدرس ها، شماره‌های تماس، ایمیل ها، صفحات انترنتی و دیگر معلومات مفیده از ادارات دولتی، موسسات خارجی، سفارت ها، رسانه ها،پوهنتون ها، بانک ها، احزاب سیاسی، شفاخانه ها، شرکت ها و دیگر ادارات و موسسات مهم میباشد.از تمام مسوولین ادارات دولتی و غیر دولتی صمیمانه تقاضا دارم تا در موثر شدن بیشتر این رهنما ما را یاری رسانند و یا نواقص و اشتباهات در تماس ها، ایمیل ها، آدرس ها وصفحات انترنتی به نظر می رسد ما را آگاه  سازد. تا بتوانم در چاپ آینده تصحیح و اصلاح نماییم و یا هم درین راستا پیشنهادات، انتقادات سالم داشته باشند لطف نموده به آدرس ذیل برسانند.